Volg ons op:

Het is zondagavond kwart over acht als mijn navigatie mij heel Zeeland doorstuurt om de files te vermijden. Als het goed is ben ik een paar minuten voor aanvang van Nederland – Oekraïne thuis, keurig op tijd. Terwijl Radio 538 mij in de stemming probeert te krijgen met typische voetballiederen vraagt mijn vriendin aan me, die er al van baalde dat we toch echt bijtijds van het strand af moesten, waarom ik zo graag het Nederlands elftal wil zien; “je hebt er toch geen vertrouwen in”. De chauvinist in mij begint een heel betoog over de WK’s van 2010 en 2014. Twee toernooien waarop we kansloos leken en toch heel ver kwamen. Anekdotes waarbij kroegverhalen gecombineerd worden met de kopbal van Sneijder en de teen van Casillas vliegen door de auto heen. Ik ben volledig in mijn nopjes.

Nu ik er echt lekker in zin doet mijn vriendin nog een poging het gesprek serieus te houden; “Als HR manager krijg ik op mijn donder als er niet op tijd vervanging klaarstaat voor mensen die met pensioen gaan. Hoe kan het dan zo zijn dat er dan geen echte vervangers zijn voor Sneijder, Van Persie, Robben en Van der Vaart. De grote vier zoals jij ze noemt?”. Ze weet de sfeer er goed in te houden merk je.

De grote vier

Als specialist in de arbeidsmarktcommunicatie, zoals ik mezelf mag noemen, weet ik dat het in ieder geval niet ligt aan het werkgeversmerk. Er mag links en rechts dan wel iemand met een dubbel paspoort kiezen voor de andere nationaliteit, het overgrote deel van de voetballers wil graag werken voor het Nederlands elftal. Of in het geval van onze nieuwste spits Wout Weghorst wel heel graag. Dus aan naamsbekendheid of instroom geen gebrek.

Dan zou het aan de kwaliteit van de instroom kunnen liggen. Maar met de duurste speler van Spanje (De Jong), de beste verdediger van Italië (De Vrij), de doelpuntenmachine van Frankrijk (Depay) en de kersverse topaankoop van Paris Saint Germain (Wijnaldum) binnen de gelederen hebben we toch een paar spelers die niet heel erg onder doen voor de grote vier. En dan te bedenken dat de beste verdediger ter wereld zich bij HR heeft ziekgemeld door een zware knieblessure (Van Dijk).

Het opleidingsprogramma

Het opleidingsprogramma lijkt eigenlijk ook prima te gaan. Zeker Ajax heeft de afgelopen jaren voor flink wat aanwas gezorgd. En als ik dan toch ook voor bondscoach mag spelen had de jeugdige Feyenoord doelman Bijlow van mij op doel moeten staan. Het valt de Boer wel te prijzen dat hij senioren nog een kans geeft en dus de ‘oude’ keeper Stekelenburg op doel zet.

Als laatste puntje vraag ik me af of het aan de onboarding ligt. Maar met een voorbereiding van een paar weken moeten we toch de puntjes op de i hebben staan. De offboarding kan wel beter. Erg netjes is het niet om de afvallers met een appje te laten weten dat ze zijn afgevallen. En dat na een voorselectie van jaren.

Waarom is dit team minder goed?

Dan blijft de vraag open staan “waarom is dit team dan minder goed dan het team in 2010 of 2014?”. Kunnen we het de HR managers van de KNVB kwalijk nemen? Kunnen de recruiters van Zeist aan het werk gezet worden om volgend jaar in Qatar wel een goed team op de been te krijgen of ligt het niet aan het personeelsbeleid en hebben we hier te maken met een team dat nog in het inwerktraject zit? Is dit EK slechts een opwarmer voor het WK volgend jaar in Qatar?

Na de gewonnen wedstrijd van Nederland tegen Oekraïne blijft de vraag mij bezig houden. Tot grote spijt van mijn vriendin. Zij heeft in ieder geval afgeleerd serieuze vragen te stellen over het Nederlands elftal, want voor je het weet begin ik over de karatetrap van Khalid Boularouz op het WK van 2006 in Duitsland tegen Portugal. Want dat was me een wedstrijd…

Meer weten?

Neem contact met ons op.