Volg ons op:

Nooit eerder heb ik geweten dat er zoveel raakvlakken zijn tussen Marktplaats en het sollicitatieproces. Je leest het goed; ik vergelijk het aannemen van nieuw talent hier nu klakkeloos met het verkopen van de lelijkste lamp die je hebt. Ik vergelijk het sollicitatiegesprek met het online keuren van je koelkast door een wildvreemde. En ik vergelijk het doen van een salarisaanbod met de onderhandeling over grootmoeders stoel.

De advertentie

Het begint eigenlijk al met het uitzetten van een vacature. Het liefst zou je als recruiter wel eens willen zeggen dat het eigenlijk een hele saaie functie is, maar één die wel lekker betaalt. Zo zou je op Marktplaats willen zetten dat de stoel gewoon ruk zit, maar ach, hij is wel lekker goedkoop. Nee in beide gevallen weten we het zo realistisch mogelijk te omschrijven, maar wel met een strik eromheen. Dus het betreft een uitdagende functie op een rustige werkplek waar je de ruimte krijgt om gedetailleerd uitzoekwerk te verrichten en de oude stoel wordt verkocht met de woorden antiek, comfortabel en ideaal voor een landelijke inrichting.

“Op Marktplaats ben ik inmiddels voor imbeciel uitgemaakt”

De onderhandeling

Deze vindt op Marktplaats al voor het hele traject plaats; de onderhandeling. Je moet het eerst eens worden over de prijs en pas bij een akkoord ga je over tot een vervolg. Misschien een idee voor de arbeidsmarkt waar vaak schimmig wordt gedaan over het salaris, om er dan na 3 gesprekken achter te komen dat het financiële gat te groot is. Gelukkig praat je dan veelal wel over verschillen van vaak honderden euro’s. Op Marktplaats ben ik inmiddels voor imbeciel uitgemaakt omdat ik 35 euro voor een tafel vroeg. Het bod was 32. Je begrijpt dat ik de tafel na deze vriendelijke verwensing liever op liet halen door het grofvuil dan te zakken in prijs. Net zoals ik geen beter aanbod doe wanneer een sollicitant na 3 gesprekken opeens besloten heeft dat hij toch iets meer secundaire arbeidsvoorwaarden wil dan vooraf aangegeven.

De no-show

Iedere recruiter kent het wel; de no-show. Je hebt al je best gedaan om de mogelijk nieuwe collega uit te nodigen en wat blijkt, op het moment suprême komt de beste heer of dame niet opdagen. Zonder belletje, appje of met een slecht excuus over een zieke tante, sta je daar maar te wachten met de hiring manager naast je. Zo heb ik 5 dagen zitten wachten op een vriendelijke heer die mijn koelkast op zou halen.

“Ik zou Piet Paulusma kunnen vervangen”

Small talk

Het laatste punt dat ik aanhaal, is de totale onzin die er soms wordt uitgekraamd om de stilte maar te vullen. Hoe vaak ik het tijdens sollicitatiegesprekken wel niet over het verkeer, weer of de parkeermogelijkheden heb gehad. Ik zou in theorie Piet Paulusma kunnen vervangen als meteoroloog, zoveel kennis heb ik hierover inmiddels opgedaan. Komt een vriendelijke vrouw mijn eetkamerstoelen ophalen, begint ze te vertellen over haar huisdieren. Alleen een bezoek aan de kapper is erger dan zulke onzin.

Maar voor wie het nog wil weten. Mijn complete inboedel is inmiddels verkocht, weggeven of naar de stort gebracht. Ik ben geen Rotterdammer meer, maar Dordtenaar, een ‘Schapenkop’ volgens de ingewijden. Kan ik nu rustig naar buiten lopen om te kijken of het zonnetje schijnt. Moet tenslotte wel mee kunnen praten over het weer als ik straks een sollicitatiegesprek heb.

Wil je met Vincent klagen over marktplaats?

Kom maar door!